We zitten nu bijna twee-en-een half uur in de bus, op weg naar Groningen.
Daar schijnt het 7 graden te vriezen maar dat is hier niet te merken. In busje 1 ligt bijna iedereen prinsheerlijk te slapen, op een insomnieuse enkeling na. Die enkeling kan nu in alle rust luisteren naar het zacht snorrende geluid van de krachtige motor, die de bus voortstuwt. Nog 101 kilometer te gaan. Puur genieten van het precisiewerk van de onvolprezen stuurman die hierbij even in het zonnetje moet worden gezet: onze Bram is namelijk dit jaar voor de 25e keer de NSO-chauffeur!!! Ik ga snel even naar voren om hem te feliciteren - en met een beetje mazzel trakteert hij me dan op een sappig verhaal uit ons gezamenlijk verleden... Dan maar hopen dat de reis lang genoeg duurt!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Ik ben al in Groningen, en het is hier inderdaad bar en boos. Zeker in vergelijking met het subtropische Someren!
BeantwoordenVerwijderen